De functie verdwijnt, de betrokkenheid blijft: Anita en Hilde nemen afscheid van het bestuurlijke pluche, maar niet van vv Sweel

Het verhaal over twee betrokken clubvrouwen en een voetbalvereniging die nooit vanzelf draait.

Het pluche van de bestuurskamer van een voetbalvereniging. Het klinkt bijna als een begeerlijke plek. Een comfortabele stoel, een kop koffie binnen handbereik, de voorzittershamer op tafel en bij tijd en wijle een vergadering waarin met gewichtige blik over de toekomst van de vereniging wordt gesproken.

Wie wil dat nou niet? Nou… vraag het maar eens aan iemand die daadwerkelijk voorzitter of secretaris is van een voetbalvereniging. Want dat pluche is helemaal niet zo zacht.

Bij vv Sweel namen voorzitter Anita Klingenberg en secretaris Hilde Rotmensen afgelopen week afscheid van hun bestuurlijke taken. Twee clubvrouwen die de afgelopen jaren niet alleen aan de bestuurstafel hebben gezeten, maar zich ook achter de schermen op een bijzondere manier verdienstelijk hebben gemaakt.

Toen Anita bijna zeven jaar geleden aantrad als voorzitter, was er sprake van een bijzondere samenstelling. Een vrijwel volledig vrouwelijk bestuur. Inmiddels kijken we daar nauwelijks meer van op. Gelukkig maar. Sterker nog: misschien was het vooral bijzonder dat we het destijds nog bijzonder vonden. Maar laten we eerlijk zijn: het interessante aan een bestuur zit natuurlijk niet in de man-vrouwverhouding. Het zit in de mensen die bereid zijn om verantwoordelijkheid te nemen. Om op te staan als anderen liever blijven zitten.

Anita startte in coronatijd, waardoor er beslissingen in het bestuur moesten worden genomen over sluiting van kantine en kleedkamers. Ook moeilijke beslissingen horen erbij. Vanwege ziekte van de toenmalige secretaris, heeft Hilde ook in die periode deze rol op zich genomen. Eerst tijdelijk, maar zoals dat vaak in besturen gaat: voordat je het weet, zit je er jarenlang in.

Het besturen wordt binnen een voetbalvereniging tegenwoordig bepaald niet makkelijker. Want het is allang niet meer een kwestie van vraagt u maar, wij draaien. Een voetbalvereniging is geen restaurant waar je als lid je contributie afrekent en vervolgens verwacht dat alles voor je wordt opgediend. Er komen heel veel taken bij kijken, waar veel handjes voor nodig zijn. Ook het leven van een voetbalvereniging wordt steeds duurder. Het zijn de vrijwilligers, sponsoren en het bestuur die volgens de dames samen zorgen voor een levendige en gezonde vereniging. Op papier is stuurt en bewaakt het bestuur; in de praktijk zie je dat juist ook zij vaak de handen mee uit de mouwen steken, plooien gladstrijken en de gaten opvullen. Gewoon, uit liefde voor de club.

Dat is misschien wel het mooie én het ondankbare van vrijwilligerswerk. Als alles goed loopt, valt het nauwelijks op. De wedstrijd begint op tijd, de kantine is open, de lijnen staan strak op het veld en iedereen weet waar hij moet zijn. Niemand denkt dan: goh, wat hebben ze dat bestuurlijk toch uitstekend georganiseerd. Nee. We denken: mooi, het is weer voor elkaar. En misschien is dat wel het grootste compliment.

Bij vv Sweel weten ze bovendien al heel lang dat de vereniging het moet hebben van mensen die méér doen dan alleen hun voetbalschoenen aantrekken. In de geschiedenis van de club zijn talloze voorbeelden te vinden van mensen die jarenlang bestuurlijk of als vrijwilliger actief zijn geweest. Want zonder vrijwilligers geen wedstrijden, geen trainingen, geen volle kantine en geen sportpark dat er netjes bij ligt.

En dan komen we toch weer bij dat pluche. Want wie gaat er tegenwoordig nog vrijwillig op zitten?

Een bestuursfunctie betekent nogal wat. Je krijgt er geen salaris voor, wel verantwoordelijkheid. Je krijgt waardering, maar soms ook kritiek. Je krijgt een voorzittershamer, maar vooral een telefoon die op de meest onmogelijke momenten kan overgaan. Toch zijn er steeds weer mensen die zeggen: ik doe het wel….! En dat is volgens de dames ook weer de kracht van een echte dorpsvereniging.

Anita deed dat als voorzitter en Hilde stond al die tijd als secretaris klaar voor de club. Ze hebben dat zichtbaar met veel plezier gedaan. Nu geven ze het stokje door. Hun taken worden overgenomen door Richard Kuper en Desiree Meems. Nieuwe mensen, nieuwe ideeën, een nieuwe periode en ongetwijfeld opnieuw een volle agenda. Zo gaat dat in een vereniging.

Bestuurders komen en gaan. De club blijft. Maar achter dat woordje club zitten mensen. Heel veel mensen. En gelukkig zijn Anita en Hilde daarmee nog niet uit beeld. Want wie afscheid neemt van een bestuursfunctie, neemt natuurlijk niet automatisch afscheid van een voetbalclub. Daarvoor zit vv Sweel waarschijnlijk te diep in hun bloed.

Dus zullen we ze ongetwijfeld nog heel regelmatig zien op ’t Alterbarg. Gewoon langs de lijn of in de kantine, met een kop koffie of een drankje. En ongetwijfeld pakken ze her en der nog wel een vrijwilligerstaak op.

En als het een beetje tegenzit, staat er waarschijnlijk alsnog iemand naast hen met de vraag: ‘Anita, Hilde… weet jij toevallig hoe dit ook alweer geregeld moet worden?’ Want zo gaat dat bij een voetbalvereniging. Het pluche is tijdelijk. De club is voor altijd.

Anita en Hilde, bedankt voor jullie inzet. En vooral tot ziens op ’t Alterbarg!